OP MINI-ROADTRIP VAN BÉJAR NAAR ASTORGA

DE LAATSTE KILOMETERS VAN DE ZILVERROUTE

In het westen van Castilië en Léon liggen vier relatief onbekende steden, aan de iconische Ruta de la Plata, oftewel de Zilverroute. Een minder bekend stuk Spanje, waar toch een schat aan
cultuur te ontdekken is. Wij reden in twee dagen van Béjar via Salamanca en Zamora naar Astorga. Deze route bewijst dat je voor indrukwekkende architectuur en een goede dosis Spaanse
charme niet altijd naar de bekende hotspots hoeft.

TEKST | HUIB AFMAN

Roadtrips spreken tot de verbeelding. De vrijheid van het eindeloze asfalt en het vooruitzicht telkens nieuwe plekken te ontdekken, geven dit type reis een bijna mythische status. De Ruta de la Plata doorkruist West-Spanje van Sevilla tot Gijón over een afstand van ruim 1.000 kilometer en is gebaseerd op de Vía de la Plata, de oude Romeinse handelsweg die van Mérida naar Astorga liep. De moderne A-66 vormt tegenwoordig de ruggengraat van de Ruta de la Plata en beslaat ongeveer 800 kilometer. Het gebied dat wij verkennen beslaat de westelijke kant van Castilië en Léon, met als grootste en bekendste plaats de universiteitsstad Salamanca. En de rest? Onbekend maakt onbemind. En dat is dan weer ronduit jammer, want die andere steden voor en na Salamanca zijn een bezoek zeker waard.

BÉJAR
Desolaat tussen de bergen
We beginnen onze trip in Béjar. Met de toppen van de Sierra de Gredos op de achtergrond en de oude Zilverroute aan zijn voeten, heeft Béjar zowel een schilderachtige als strategische ligging. We zijn er een dag eerder aangekomen vanuit Extremadura en gebruiken de ochtend om het bergstadje te verkennen. Op Plaza Mayor de Maldonado hebben we vanaf de burcht zicht over de daken en in de verte de eeuwige sneeuw op de bergtoppen. Dat beeld geeft Béjar een karakter dat je niet direct verwacht bij Castilië en Léon. Eeuwenlang draaide de economie van Béjar op de wol- en textielindustrie. In de 19e eeuw groeide het uit tot een van de belangrijkste textielcentra van Spanje. Het smalle langgerekte centrum met meerdere pleinen met loggia’s etaleert een mix van Romeinse, Moorse, Joodse en christelijke invloeden. Bezienswaardigheden zijn onder meer de middeleeuwse stadsmuur en de oude Joodse wijk. Naast het Teatro Cervantes, op het Plaza Martín Mateo, staat een fraai standbeeld van Don Quichot en Sancho Panza, het symbool van idealisme tegenover realiteit in de Spaanse geschiedenis. Om de hoek staat een markant herkenningspunt: de witte toren van San Gil, een overblijfsel van de verdwenen kerk die vermoedelijk dateert uit de 14e of 15e eeuw. Daarnaast bevindt zich een museum gewijd aan beeldhouwer Mateo Hernández (1884–1949). Tijdens een kennismaking met zijn werk ontdek je zijn bijzondere gave om harde stenen als graniet om te vormen tot levendige kunstwerken. Met invloeden uit de art-decostijl creëerde hij realistische sculpturen van dieren en sobere portretten die tot op de dag van vandaag en tot in New York bewondering oproepen.

SALAMANCA
Deftig & trots
Vanuit de Sierra de Béjar, met z’n glooiende hellingen en kastanjebossen, zien we het landschap geleidelijk transformeren tot het campo charro: uitgestrekte graslanden, kurkeiken en veeteelt. Na een uur rijden we Salamanca binnen, parkeren de auto in de wijk Salas Bajas (witte vakken zijn gratis, blauwe betaald) en steken te voet de Puente Romano over. Salamanca is een tandje anders dan Béjar: een deftige dame in zandgele rokken: trots, geleerd en een tikje plechtig. Het is aan het begin van de middag en we laten ons niet voor het eerst verrassen door de schoonheid van deze stad met zijn fraaie kathedraal. We lunchen aan het 18-eeuwse Plaza Mayor, met z’n barokke arcades en medaillons van koningen en geleerden. Salamanca oogt deftig, maar is jong van geest. Het studentenleven en toerisme brengen een dynamische drukte met zich mee, vooral rond het Casa de las Conchas, de bibliotheek waarvan de pui met 300 Sint-Jakobsschelpen is bekleed – verwijzend naar de pelgrimsroute naar Santiago. Op de binnenplaats is het rustig. Eenzelfde rust die we vinden in de Huerto de Calixto y Melibea, een goed verstopte groene oase met uitzicht op de rivier en vaak verbonden met het dramatische Spaanse liefdesverhaal La Celestina. Niet ver van de rust onder de sinaasappelbomen ligt ook het Casa Lis. Het gebouw zelf, uit begin 20e eeuw, is al een kunstwerk op zich met glas-in-loodramen. Binnen in dit intieme museum draait alles om Art Nouveau en Art Deco. Het is net als de tuin zo’n plek die je niet had willen missen. De zon knaagt al aan de terracotta daken. Het is een lange intensieve dag. Niet zozeer qua afstand, als wel qua indrukken.

“Wie de tijd neemt om

tussen Salamanca en Astorga

van de hoofdweg af te wijken,

ontdekt een Spanje dat

minder bekend is”

 

 

Het hele artikel lezen? Koop Por Favor Spanje in de winkel. of bestel ‘m hier!